โรฮิงญา...ชาติพันธุ์ถูกสาป ย้อนดูล่าความจริง พิกัดข่าว

28 พย. 59     4667
คลิกรับรางวัล : เป็นเพื่อน Line กับเรา

 

 


เหตุรุนแรงในรัฐยะไข่ หรือรัฐอาระกันของเมียนมา ระหว่างมุสลิมโรฮิงญากับชาวพุทธ รวมทั้งกับกำลังทหารกองทัพเมียนมา ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกดังที่ปรากฏเป็นข่าวอยู่ในขณะนี้ แต่เคยเกิดเหตุการณ์ลักษณะเดียวกันนี้มาแล้วซ้ำๆ กันแทบทุกปี 

ปัญหาสำคัญมาจากอคติชาติพันธุ์ที่ “คนพม่า” ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของสหภาพเมียนมา ไม่ยอมรับโรฮิงญาเป็นพลเมือง แม้แต่ในรัฐธรรมนูญของเมียนมาก็ไม่ได้ให้การรับรอง 

สาเหตุสำคัญเป็นเพราะ “ประวัติศาสตร์บาดแผล” ในอดีตที่สั่งสมมาตั้งแต่ยุคโบราณ สู่ยุคล่าอาณานิคม ยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทั่งถึงยุคดิจิทัลอย่างปัจจุบัน 

“ชาวโรฮิงญา” คือชนพื้นเมืองดั้งเดิมของแคว้นโรฮัง ซึ่งเป็นชื่อเก่าแก่ของรัฐอาระกัน อดีตเคยเป็นรัฐเอกราช แต่ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพเมียนมา 

รัฐอาระกัน หรือ “ยะไข่” ตั้งอยู่บริเวณอ่าวเบงกอล ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมียนมา มีพรมแดนติดกับประเทศบังคลาเทศ ชาวโรฮิงญาใช้ภาษาเบงกาลี-จิตตะกอง นับถือศาสนาอิสลามนิกายสุหนี่ 

ในบันทึกประวัติศาสตร์ในยุคล่าอาณานิคม อังกฤษได้เข้ายึดครองอินเดีย และพยายามแผ่อิทธิพลเข้ามาในพม่า มีการอพยพคนอินเดียและคนพื้นเมืองจากดินแดนที่เป็นประเทศบังคลาเทศในปัจจุบัน เข้ามาตั้งรกรากในรัฐอาระกัน จนเกิดความขัดแย้งกับชุมชนท้องถิ่นดั้งเดิม 

ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อังกฤษเข้ามาติดอาวุธให้กองกำลังมุสลิมทางตอนเหนือของรัฐอาระกัน ซึ่งก็คือโรฮิงญา เพื่อสกัดการรุกคืบของญี่ปุ่น กระทั่งเกิดปะทะกันกับกองกำลังชาวยะไข่พื้นเมือง จนความขัดแย้งเพิ่มสูงขึ้น 

รัฐอาระกันตกเป็นส่วนหนึ่งของพม่าอย่างสมบูรณ์เมื่อปีพุทธศักราช 2505 เมื่อ “นายพลเนวิน” ทำรัฐประหารและประกาศยกเลิก “รัฐปกครองตนเองอาระกัน” นับตั้งแต่นั้นมาดินแดนแห่งนี้ก็ลุกเป็นไฟ เพราะชาวโรฮิงญาถูกปฏิเสธความเป็น “พลเมืองพม่า” เนื่องจากพม่ารับรองเฉพาะชาวอาระกันที่เป็นพุทธ ทำให้พวกโรฮิงญาต้องกลายเป็นคนไร้รัฐ 

ประมาณการณ์กันว่าเคยมีประชากรชาวโรฮิงญาราว 3 ล้าน 5 แสนคนในรัฐยะไข่ แต่ปัจจุบันน่าจะเหลือไม่ถึงครึ่ง เนื่องจากตกเป็นเหยื่อทารุณกรรม ข่มขืน ถูกบังคับเป็นแรงงานทาส เรียกเก็บภาษีตามอำเภอใจ บ้านเรือนถูกทำลาย รวมทั้งผลักดันให้พ้นเขตแดน กระทั่งต้องอพยพหลบหนีจากแผ่นดินเกิด ทั้งข้ามไปบังคลาเทศ และล่องเรือเข้าน่านน้ำไทยเพื่อผ่านไปยังประเทศที่สาม 

เส้นทางอพยพของของชาวโรฮิงญามีอยู่ 3 ลักษณะ คือ 
หนึ่ง จากชายแดนจังหวัดค๊อกซีสบาซาร์ ประเทศบังคลาเทศ อ้อมหมู่เกาะอันดามันของอินเดีย มุ่งหน้าไปทางเกาะนิโคบา ใช้เวลาประมาณ 10-12 วัน ส่วนมากเป็นเรือขนาดใหญ่ และเดินทางต่อไปทางทิศตะวันออก เข้าน่านน้ำไทยที่จังหวัดระนอง พังงา 
สอง จากชายแดนอำเภอมองดอ จังหวัดซิตตะเว ในรัฐยะไข่ ผ่านน่านน้ำเมียนมาภาคอิรวดี เกาะโกโก้ รัฐมอญ ภาคตะนาวศรี เข้าเขตน่านน้ำไทยด้านจังหวัดระนอง 
สาม ทางบก จากรัฐยะไข่ ล่องใต้ผ่านเขตอิทธิพลของกะเหรี่ยง เข้าสู่ประเทศไทยทาง อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก บางส่วนพำนักทำงานในพื้นที่ใกล้เคียง บางส่วนเคลื่อนลงภาคใต้ 
ทั้งสามเส้นทางมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่มาเลเซีย ซึ่งเป็นประเทศมุสลิม ทำให้พวกเขาไม่รู้สึกแปลกแยก และมีงานรองรับชาวโรฮิงญา 

แต่ในระยะหลังสถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเก่า เพราะมีขบวนการค้ามนุษย์ โดยเฉพาะขบวนการในประเทศไทย ส่งเรือขึ้นไปรับชาวโรฮิงญา เพื่อส่งไปขายแรงงานต่อยังมาเลเซีย และประเทศที่สาม 

ชะตากรรม ณ วันนี้ของชาวโรฮิงญา นอกจากเป็น “คนไร้รัฐ” แล้ว ยังกลายเป็นเหยื่อค้ามนุษย์ด้วย...สุสานชาวโรฮิงญาบนเขาแก้ว อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ที่ถูกขุดพบเมื่อปีที่แล้ว คงอธิบายได้เป็นอย่างดีว่าพวกเขาคือ “ชาติพันธุ์ที่ถูกสาป” อย่างแท้จริง

loading...

 

 


www.now26.tv